Spirit of the Golden Juice – F.J. McMahon, 1969

In de categorie Schatten op Zolder:

Spirit of the Golden Juice, de eerste en enige plaat van Vietnam veteraan en California folker F.J. McMahon.
Released in 1969 op het piepkleine LA label Accent op amper 5.000 exemplaren.
De plaat was muzikaal heel goed maar te laat qua timing. In 1969 moest muziek immers gesofistikeerd zijn, met complexe harmonieën, stereo effecten, overdubs en tape loops… Er was nog weinig plaats voor een echte folkie.

cover image 2

Bijna 50 jaar later wordt F.J McMahon en zijn muziek echter via het 2de hands vinyl circuit herontdekt. De loner folk van McMahon blijkt aan te slaan bij een jonge generatie Amerikaanse muzikanten. Zijn plaat wordt opnieuw uitgegeven en is te beluisteren op Spotify!

Het verhaal van F.J McMahon geeft een unieke kijk in de Hippie music scene eind 1969. Zie hieronder een vertaling van een interview dat McMahon gaf aan ‘The Bluegrass Situation’ in 2017.

Hoe ben je eigenlijk met muziek gestart?
In de middelbare school begon ik te spelen in bandjes die vooral Surf music maakten. Dat was ook het moment dat de Folk begon te boomen en ik pikte die muziek snel op. Ik hield van folk omdat er meer diepte en storytelling in die songs zat. Tussen 1964 en 1966 waaide er een heel frisse en diverse wind doorheen de muziekscene. Het was zalig om dat allemaal te volgen. Ik was dat eigenlijk vergeten tot ik een paar jaar geleden van iemand een CD kreeg met opnames van de radio toen. In één programma van amper een uur hoorde je The Byrds én Judy Collins en dan “Tequila” en dan weer iets helemaal anders. Dat was zo cool, al die geweldige muziek die door elkaar gespeeld op hetzelfde radiostation. Zo was dat toen. Je kon al die verschillende zaken door elkaar horen.covers

Op het einde van de jaren 60 waren er zoveel nieuwe bands, en de muziek die ze maakten was echt ongelooflijk. Dat was uniek. Bands waren toen heel gefocust. Er waren nog geen computers. Je moest je muziek effectief spelen en opnemen. Indien je moest editen had je letterlijk schaar en tape nodig. Bands moesten moeite doen om tot resultaat te komen.
En dan kwam George Martin met zijn four-track. Die deed daar ongelooflijke dingen mee. Hij heeft Sgt. Pepper gemaakt op een 4-sporen recorder. Just think about that for a minute.
De folk muziek, en eigenlijk vooral de teksten en ideeën van Bob Dylan, hebben dat allemaal in gang gezet.

De productie van jouw plaat is duidelijk beïnvloed door de folkrock maar klinkt toch heel authentiek en Dylanesque. I feel I can tell the shape of the room when I’m listening to your songs.
I love that! De opnames waren heel rudimentair. We namen bass, drums en rhytm guitar op in een heel eenvoudige ruimte van PD Sound Studio’s in San Fernando Valley. Daarna gingen we naar Scott Seely’s studio bij Accent Records want zij hadden een kleine 4-track recorder. Ik deed de vocals en de lead guitar op dat toestel.
akai

Ik weet niet meer juist waar we de mastering deden maar ik weet wel dat de Beach Boys juist vertrokken toen ik daar toekwam met mijn klein folkplaatje. Ik was, op zijn minst, geïntimideerd.

Maakte je deel uit van die California Folk Scene? Had je het gevoel deel uit te maken van that revolution?
Absoluut! Ik speelde samen met wat vrienden in de folkclubs om geld te verdienen. Maar ik was vooral zwaar betrokken in de anti-war movement. Ik wilde niet dat mijn vrienden naar het leger moesten. Muziek was een belangrijk deel van de anti-war beweging. Alles was toen met muziek geconnecteerd. In de sixties hadden we naïeve het gevoel dat iedereen die lang haar had, er ongeveer dezelfde ideëen op nahield. Sowieso was iedereen ervan overtuigd dat muziek de wereld kon veranderen. Dat bleek uiteindelijk misschien naiëf maar het was toen oprecht onze overtuiging.

troubadour

Een van mijn muzikale helden toen was Hoyt Axton. Hij werd later acteur maar was een folk singer in de ’60s. Ik zag hem vaak optreden in The Troubadour waar toen zowat iedere folker speelde. Zijn gevoel voor humor, zijn intelligentie en inzicht waren indrukwekkend. Zijn liedjes zaten vol politieke statements, maar hij verpakte die met humor en slimme metaforen. Pas na het concert had je door waarover het in de liedjes echt ging. Dan wist je plots: “Yeah, he was right!”. Dát was de kracht van de muziek uit die tijd.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s