The White Album – Joan Didion

In 1967 woonde de toen 33-jarige literaire journaliste Joan Didion in Los Angeles. In haar huis in Franklin Avenue was het een komen en gaan van de toenmalige lokale rock&roll scene.
Met haar messcherpe pen beschrijft ze het dagelijkse leven van toen, de moral standards van de jeugd en de culturele chaos van de Helter Skelter ’60s.
Haar schitterende verzameling essays ‘The White Album’ werd nog niet vertaald in het Nederlands. Zie hieronder voor een bescheiden poging van hoofdstuk 4:

Iemand bracht Janis Joplin mee naar het huis aan Franklin Avenue. Janis had juist opgetreden en wilde een Brandy met Benedictine in een waterglas.

Muziekmensen drinken nooit gewone drankjes. Ze willen saké, of champagne cocktails, of een merk Tequila waar niemand ooit van gehoord heeft.
Muziekmensen brengen mij in de war. Nooit was ik toleranter, tot bijna onverschillig, dan toen ik eind jaren ’60 veel omging met muzikanten.
Muziekmensen hebben geen tijdsbesef. Eerst willen ze iets gaan eten om negen uur, dan verandert dat naar half twaalf, ten vroegste! En uiteindelijk laten ze iets aan huis leveren.

Als er een plan is om in U.S.C. naar The Living Theater te gaan kijken en de limo staat klaar om ons op te pikken dan vertrekken we niet. Want er is iemand die net nog een drankje heeft gemixt, of een joint wil roken. Of iemand anders heeft net geregeld om naar Ultra Violet te gaan kijken in Montecito. Toch blijven ze vast van plan om naar The Living Theater te gaan kijken maar dan misschien niet vanavond en niet noodzakelijk in U.S.C., misschien een andere avond of misschien volgende maand, in New York, of in Praag…

Iemand bestelt eten voor 20 personen: Sushi, gestoomde crab, groentencury, een massa rumcocktails en jasmijnbloemen voor in ons haar. We hadden eigenlijk gereserveerd voor twaalf tot veertien personen. Maar misschien komen er nog zes of acht mensen bij, of nee… wacht… elf!
Nooit gaat het over één of twee personen. Muzikanten leven in groep.

Toen John en Michelle Phillips (van de Mama’s and the Papa’s) op weg waren naar het ziekenhuis voor de geboorte van hun dochter Chunna, lieten ze eerst hun limo omrijden naar Beverly Hills om Anne Marshal, een vriendin van Michelle, op te pikken.
Een mooiere typering van de muziekmensen ken ik niet.
In mijn verbeelding rijden ze ook nog even snel langs Luau om jasmijnen te kopen voor in ons haar.

The white album, 28 oktober 1967

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s